Havengebied Amsterdam: honderden meters van de meterkast, en toch beeld.
Een klant waar we al langer komen, vroeg om een paar extra camerapalen. Op een haventerrein. Kades, kranen, overslag en zwaar verkeer. De palen stonden niet naast het gebouw. Ze stonden honderden meters verderop. Dan is de eerste vraag niet welke camera. De eerste vraag is: hoe komt het beeld terug?
- Haventerrein, Amsterdam
- Glasvezel en straalzenders
- 2023
- Soort object
- Open haventerrein met kades en overslag
- Wat wij deden
- Camerapalen bijgezet, met sleuf, mantelbuis, kabel en montage
- Bijzonder
- Glasvezel, netwerkkabel en straalzenders door elkaar, grondwerk in eigen beheer
Waarom niet gewoon een netwerkkabel?
Omdat die ophoudt. Een netwerkverbinding over koper gaat tot ongeveer honderd meter. Daarna is het klaar.
Op dit terrein ging het om veel meer. Dus werkten we met drie technieken tegelijk.
Glasvezel voor de lange lijnen, want daar speelt die honderd meter geen rol. Gewone netwerkkabel voor het laatste stuk naar de paal. En op plekken waar graven geen optie was, twee straalzenders die elkaar over het terrein heen aankijken.
Een straalzender wil wel vrij zicht. Een kraan die draait of een vrachtwagen die parkeert, kan die verbinding zo dicht zetten. Daar moet je bij het kiezen van de plek al aan denken.
Zo ging het de grond in.
Wind, regen en modder horen er in de haven gewoon bij.
- Een sleuf. Met de minigraver voor de lange rechte stukken.
- De schop erin. Bij hoeken, kruisingen en alles wat al in de grond zit.
- Eerst mantelbuis. Daarna pas de kabel. Zo kan er later iets bij zonder opnieuw te graven.
- Een kabelschieter. Die duwt de kabel meter voor meter de buis in. Met de hand lukt dat niet over zulke lengtes.
- Dan de paal. Met bovenin een krans van stalen spaken, zodat niemand bij de camera kan klimmen.
Wat ik van dit project meeneem.
Het graafwerk zelf doen scheelt geen uurtje, het scheelt dagen. Je wacht niet op een partij die de sleuf trekt en een andere die hem dichtgooit. En een lege buis meeleggen kost een uur. Een tweede keer graven kost een dag.
Eline Klaver, adviseur. Opgetekend uit het projectdossier en de gesprekken met de monteurs.
Vragen bij dit project.
Hoe ver kan een netwerkkabel naar een camera?
Ongeveer honderd meter over koper. Daarboven wordt het glasvezel, een schakelpunt halverwege of een straalverbinding.
Wat is een straalzender?
Twee zenders die elkaar draadloos over een afstand aankijken. Ze moeten vrij zicht op elkaar hebben. In de haven gebruikten we ze waar graven geen optie was.
Waarom eerst mantelbuis en dan pas kabel?
Dan ligt de kabel beschermd, en je kunt er later iets bij trekken zonder opnieuw te graven. Een lege buis meeleggen kost een uur, een tweede keer graven een dag.
Meer projecten, in het Gooi en net daarbuiten, staan op onze projectenpagina.
Speelt er bij u iets vergelijkbaars?
Vertel het ons. Een adviseur komt kijken en u krijgt een plan met één vaste prijs op papier.
U spreekt een adviseur, geen keuzemenu