Naarden: de eerste vraag was niet welke camera, maar wat u wilt zien.
Een woonwijk aan de rand van Naarden. Er kwam een opvanglocatie in de buurt, en dat riep vragen op bij de bewoners. De gemeente wilde iets concreets doen. Geen folder, maar per woning een eigen camerasysteem. Wij gingen langs. Aan de keukentafel begon elk gesprek met dezelfde vraag: wat wilt u eigenlijk kunnen zien?
- In opdracht van de gemeente Gooise Meren
- Per woning een eigen plan
- Bekabeld, op masten
- Soort opdracht
- Camerabewaking per woning in een woonwijk, namens de gemeente
- Wat wij deden
- Langsgaan, per woning inventariseren, graven, bekabelen, monteren en uitleggen
- Bijzonder
- Elke camera kijkt naar het eigen terrein van de bewoner, niet naar de buurt
Een buurt in de gaten houden? Dat was nou juist niet de bedoeling.
Dat klinkt misschien vreemd bij een project als dit. Maar een camera die de straat in kijkt, maakt een buurt niet rustiger. Hij maakt mensen wantrouwig.
Dus spraken we met de gemeente af: elke camera is van de bewoner, en kijkt naar de eigen tuin, de oprit en de voordeur. Wat bij de buren gebeurt, valt erbuiten. Waar dat niet kan, schermen we het beeld af.
Hoe kies je dan de plek? Door het te vragen. De een maakte zich zorgen om de schuur achterin. De ander wilde vooral zien wie er aanbelde. Geen twee woningen kregen hetzelfde plan.
Waarom geen draadloze camera’s? Omdat ze het juist moeten doen.
Een wijk aan de rand van het dorp heeft veel open ruimte. Draadloos lijkt dan makkelijk. Maar een camera die af en toe wegvalt, geeft geen rust. Dus werd het kabel.
- Masten waar geen gevel is. Langs de haag of in de tuin, zodat de camera hoog genoeg staat.
- Eén kabel voor beeld en stroom. Door de grond, in een sleuf die we zelf groeven en weer dichtmaakten.
- Slimme camera’s. Ze onderscheiden een mens van een dier, dus de telefoon gaat niet bij elke kat.
- Een recorder in huis. De beelden blijven bij de bewoner. Geen abonnement, geen beelden bij een ander.
Wat de bewoners ervan merken
Een melding als er echt iemand op het erf staat. Een beeld dat ze zelf terugkijken. En vooral: het gevoel dat ze er niet alleen voor staan. Dat was het doel van de gemeente, en dat was ook het doel van ons.
Wat ik van dit project meeneem.
Bij dit soort projecten zit het moeilijkste niet in de techniek. Het zit in de afspraak wat een camera wel en niet mag zien. Die afspraak maak je vooraf, met de bewoner erbij.
Eline Klaver, adviseur. Opgetekend uit het projectdossier en de gesprekken met de monteurs.
Vragen bij dit project.
Mag een camera bij een woning de straat filmen?
Nee. Een camera bij een woning filmt het eigen terrein: de tuin, de oprit en de voordeur. Waar de stoep of het erf van de buren onvermijdelijk in beeld komt, schermen we dat digitaal af. In deze wijk was dat vanaf het begin de afspraak met de gemeente.
Waarom op een mast en niet aan de gevel?
Omdat de plek die je wilt zien soms ver van de gevel ligt. Een mast zet de camera hoog genoeg om over de haag of het hek te kijken. De kabel gaat door de grond, zodat beeld en stroom stabiel binnenkomen.
Kan een gemeente camera’s voor bewoners regelen?
Ja, dat gebeurde hier. De gemeente gaf de opdracht, wij gingen bij de bewoners langs en maakten per woning een plan. Het systeem werd van de bewoner zelf, met de beelden op een recorder in huis.
Meer projecten, in het Gooi en net daarbuiten, staan op onze projectenpagina.
Speelt er bij u iets vergelijkbaars?
Vertel het ons. Een adviseur komt kijken en u krijgt een plan met één vaste prijs op papier.
U spreekt een adviseur, geen keuzemenu
